76 jaar. Ze had wel gitaar willen leren spelen, maar ze had geen aanleg voor blokfluit. Muziek maken zou niks worden. De gaatjes begreep ze niet. Noten lezen werd ook niks. Begin er maar niet aan. Zo ging dat toen.
Maar het kriebelt nog. Nog niet zo lang geleden heeft ze een documentaire gekeken over hoe je gitaren bouwt. 'Echt mooi! Gitaar is het mooiste instrument dat er is.' zegt ze.
Ik geef mijn gitaar in haar hand. Ken je het beeld van een moeder dat voor het eerst haar kind tegen haar aan krijgt? Ze weet niet goed hoe ze het vast moet houden. Haar vingers krijgt ze met moeite om de hals. Ik pak voor haar een accoord. G. 'Ga jij maar met je vingers van je rechterhand over de snaren,' zeg ik. Dat doet ze.
Ik kijk naar haar gezicht. De lentezon. De bloesem in de bomen. Het fluiten van de vogels. Haar lachen, haar stralend ogen. Ze bindt de ruimte bij elkaar. Voor altijd, de vrijheid gevangen in dit moment.