Ik kan het nog steeds niet geloven. Vooraan zat ik, midden voor, eerste rij. Chris Thile Muziekgebouw, grote zaal. Ik weet niet welk universum het was, maar er was meer schoonheid dan mijn hart
aan kon. Hij speelde met name Bach. De tranen kwamen vanzelf. Na afloop liep de zaal leeg. Ik stond op en bleef zweven, om dromerig naar mijn auto te lopen. Ik kon niet geloven dat ik dit mee had
gemaakt. Waah!
Er schoot door me heen hoe ik als 12 jarig meisje ooit hetzelfde moet hebben gevoeld, toen Hotrize in Valthermond speelde. Wat een voorrecht even in een ander universum te mogen vertoeven. Een
wereld waarvan je zeker dacht dat je daar nooit zou zijn, omdat dat alleen voor anderen zou zijn weggelegd, maar ik was er. Alweer.
Vliegend loop ik over straat als Chris uit het muziekgebouw stapt. Daar, in die ene seconde, het was echt niet meer, pakte ik mijn telefoon en wilde hij wel met me op de foto. In een flits.
Daarna stapt hij in de taxi en loop ik door. Daar, alsof alles even één was. Woensdag jongstleden, ik stuiter nog na. Net als dat 12 jarige meisje van toen. Hoe had ik geluk!
