'Heb jij de tuin van de kathedraal waar je gister was ook gezien?' lees ik op m'n telefoon. Gemist. Hoe kon ik zo stom zijn, het mooiste, met zeldzame kruiden en bloemen is aan mij voorbij gegaan. 'Nee,' app ik, 'ik kom er aan.'
Ik pak mijn tas, en loop naar de kathedraal, terwijl ik bedenk hoe de gemiste tuin eruit ziet. Het moet vierkant zijn, en er bloeien rozen. In het midden een waterput, en daar omheen een vleugje zon op grasperkjes ommuurt met kleisteentjes waar diep roodgroene rotsplantjes groeien. Verheugd ben ik over die plantjes, bijna geen enkele plant wil daar zijn, maar voor deze is het ideaal. Verderop ontluikt het vroege voorjaar in de eerste knoppen. Een vogel zingt. Ik sta midden in de tuin, buk me en druk mijn neus in een rode roos. Ik hou van die geur. Zo zie ik het in een flits voor me. De tuin. Het moet er zalig zijn.
Ik versnel mijn pas en wacht buiten bij de kerk tegen de muur op hem. Hij appt 'Ik kom je tegemoet.' Ik wacht. Als ik hem zie wil ik dat hij me tegen de muur drukt, me hartstochtelijk zoent. Als vervolg op de knipoog van daarnet. Maar zo is hij niet. Ik omhels hem, en hij zegt 'trek maar even niet zo aan m'n nek.' Hij wil naar de tuin, die wil hij nu laten zien.
Hij pakt mijn hand en zegt: 'Kijk hier is een tuin zoals wij het ooit hebben beoogd.' Hij leidt me er naartoe. Ik doe de deur van de binnentuin open en voor me zie ik een stukje zwarte grond met kruiden. De rozemarijn is al groot. Er zijn geen rozen. Er is geen put. Het regent een beetje. Anders dan ik me had voorgesteld. 'Ja, zeg ik, hebben we het ooit zelf ook niet bedoeld? De zon zou er altijd in schijnen, en we wonnen het gevecht met het woekerende raaigras. We zouden koken met de kruiden en gewassen die we zelf verbouwden. Onafhankelijk. Zo moest het zijn.'
De tuin bij de kathedraal is niet zoals ik me net had voorgesteld. Hij kijkt me aan. Ik ken die blik. Hij laat me hier zien wat er niet is. En wat ik anders zou hebben gemist. Hij wekt mijn nieuwsgierigheid naar dat wat verloren leek. Voor wat ik zou hebben gemist als mijn oog er nooit op zou vallen. Precies dat. Daar hou ik van. Mijn blik verbreden.
Hij wijst. In deze tuin hebben we elkaar eerder gezien. Ver voor de tijd. Ver voor deze dag begon. Opent hij me de ogen. En als ik roep is hij er. Altijd.