Gister was ik bij de theatervoorstelling Perfect Girl. Het stuk gaat over een jonge vrouw, een influencer, en een lifecoach. Het stuk ontrafelt en confronteert. De vrouw en de coach blijken beiden gevangen in de tijdgeest.
De tijdgeest die van elk leven een uniek en betekenisvolle gebeurtenis wil maken. We moeten slagen, de onsterfelijkheid moet in het nu plaatsvinden. Van sensatie naar sensatie dus. De lat ligt hoog. Mislukkingen worden weg ge-edit.
Ik werd er stil van. Wat me opviel is dat voor beide rollen om het eigen ik ging. Beide bang voor intimiteit, veroordeling en saaiheid. Gevangen. Of moet ik zeggen de tijdgeest gevangen in een theaterstuk.
De tijdgeest, waarin de verantwoordelijkheid voor het eigen welzijn bij het individu is komen te liggen. Nog altijd aangejaagd door het ideaal dat als je maar hard werkt je er wel komt. Up or out. Er is geen hemel meer, nu moet het gebeuren. Ondersteund door de wetenschap en technologie waar alle antwoorden binnen handbereik liggen.
Van dat zoeken naar bevestiging gebundeld met torenhoge verwachtingen raken wij mensen in de knel. Voor elk probleem is immers een antwoord voor handen, en als je die niet gevonden hebt, dan heb je gefaald. Dan moet je hulp vragen.
Terwijl ik na het stuk naar huis reed vroeg ik me af wat we doen met de vragen waar we geen antwoord op hebben. Durven we in deze tijd het niet-weten nog te aanvaarden? Het mysterie van het leven te omarmen? Tijd te maken voor twijfel.
Perfect Girl, is direct, confronterend en intelligent theater. Steengoed. En laat me achter met de vraag wie of wat is echt ziek is en of we onze tijdgeest beter kunnen maken. Ik heb de antwoorden niet.
Perfect Girl is een voorstelling van Mevrouw Ogterop en nu te zien in heel Nederland. Info