Ik heb alles vastgelegd. Mijn hele leven is gefilmd. Alle hoekjes die ik heb gezien. Iedereen met wie ik gelachen heb, staat er op. De mensheid heeft mijn legendarische tijd op aarde nu bekeken. Nu ben ik vertrokken. Gister ging ik in vrede heen.
Huil overmatig, kijk naar mijn rouwtips, dan kom je er zo overheen. Eindelijk hoef ik niets meer te delen van de tijd dat ik op aarde was. Geen strategie meer te volgen om de aandacht vast te houden, hoe blij, boos of verontwaardigd ik ook was. Jullie hebben allemaal zo geweldig met me meegeleefd weleer. Ik was jullie held. Je likete steeds na een paar minuten al m'n bericht, jarenlang, keer op keer.
Het doet me vermoeden dat je zelf geen leven had. Dat je hing aan iets dat ik in elk geval niet was. En ik moet je ook bekennen; ik hield met mijn posts je dagelijks voor de gek. Verslaafd geraakt aan aandacht, ging ik in het echte leven steeds vaker op m'n bek. Daar liet ik me voor behandelen, zoals je hebt gezien. Al mijn relaties naar de kloten, door alles wat ik had verdiend.
Wees gerust, over een paar weken hoort niemand mijn roepen nog, is mijn stem voorgoed verstomt. Na mij is er namelijk iemand anders die op een unieke manier in je second life komt. Met iets dat jouw aandacht trekt. Niet zo origineel als ik natuurlijk, maar wel iets dat ook snel en makkelijk bekt.
Vanuit mijn graf hoor ik ondertussen mijn naasten ruziën om het geld dat ik hen achterliet. Maar ik heb dapper mijn strijd gestreden zoals je op mijn tijdlijn ziet.
En terwijl ik hier in rust en vrede lig, is wat mij het meest bevreemd, dat ik gelijk ben als alle andere doden bij elkaar. We liepen in het leven min of meer hetzelfde pad. Is dat niet raar? Met of zonder likes het maakt hier niets meer uit.
Zit te denken, hoeveel tijd heb ik in mijn leven van jou gevraagd en hoeveel heb je mij gegeven met je gelike en getik? Wat schoot jij ermee op? En waarom draaide bij mij alles steeds om ik, ik, ik?
Ik heb hier gevraagd in hoeverre een mens wordt bepaald door het aantal likes, het merk spijkerbroek, type telefoon of andere vormen van handelsverkeer. Maar krijg geen antwoord meer. Waarom hielden wij de rommel niet eerder voor gezien? Ieder mens leeft immers maar één keer.
Tot slot, een vraag waar hier zo blijkt geen antwoord op is, maar bij jou misschien wel. Wat in jouw leven, wil jij nu ik er niet meer ben, je aandacht geven?